banner120

Zamanın eli değdi bize.

Zamanın eli değdi bize.

Zamanın eli değdi bize.

Biraz karışık,

Biraz yoksun,

Biraz vazgeçmeye 5 kala savaşçılarız hepimiz...

Unutuldu öğrendiklerimiz, bilinmez oldu değerlerimiz vicdanımıza ulaşamadığımız yaslı, üstü tozlanmış insaflarımızı dolap üstlerine kaldırdığımız yorgun zamanlardayız...

Kimi evlat derdinde, kimi hastalığa beklediği şifa, kimi ana baba, kimi para derdinde, kimi koltuk, kimi de sevdası uğruna kazıdığı yara...

Yani anlayacağınız herkes kendi derdinde...

Kimse bir ötekini düşünemez halde. İçimizde sevgiyle var olmayı isteyen, sevgiye aç, sevmeye aç o çocuğun bu isteğini eline iki oyuncak tutuşturup kandırır hale gelmişiz...

Doyuma ulaşamayan o masum yanımız, karalar bağlamış da bekliyor bir köşede yeniden cevher gibi parlamayı...

Velhasıl kelam tertemiz büyüyen bu insan evladı, büyüdü, kirlendi, dünyayı kirletti...

Öz değerler yok oldu, insanın insandan başka dostu yokken herkes birbirine sırtını döner, sırtından vurur oldu. Kendi hastasını iyi etmek isterken diğerinin üstünden geçti ve bundan rahatsız olmadı. Hâlbuki başkasına ettiğin iyiliğin bin mislini alacağının inançlarıyla büyüyen bir çocuktuk. Kendi çocuğunun okumasını isterken, diğer vatan evladını hiçe saydı. Hâlbuki bu vatan birlikte kalkınacaktı. Kendi arabası diğerinin arkasında kaldı diye var gücüyle saydı, sövdü, yaktı, yıktı. Halbuki o aracın içinde ne hayatlar vardı, bunu hiç düşünmedi, empati kavramının üstüne toprak attık bu günlerde. Hâlbuki karşıdakinin yerine koysaydık kendimizi, yitirdiğimiz öz değerlerin bir kıvılcımı parlayacaktı belki.

Sahi Dünyaya ne için gelmişti insan?

Var gücüyle para kazanmak?

doyumsuzca yemek?

Yahut o paraları anlamsızca saklamak?

deli gibi gezmek?

Birkaç beton yığınını dünyaya kazandırmak?

Hangisiydi amacımız... Hiç düşündünüz mü? Düşünmeye fırsat buldunuz mu?  Hiç düşündünüz mü böyle yıka döke, ezip geçe gide, hunharca yaşarken dünyayı ne kurtaracaktı? Bizi ne ısıtabilirdi? Karanlığa gömdüğümüz o çocuğu aydınlığa ne çıkarabilirdi?..

Bizi sevgi kurtaracaktı..

Sevince merhamet etmek, sevince şefkat beslemek, sevince görmezden gelmek, sevince hoş görmek, sevince yardıma koşmak, sevince önce başkasının yarasını sarmak, sevince aç komşusunu doyurmak, sevince trafikteki adama var gücüyle gülümsemek, sevince partizanlıktan öte insan olduğu için değer biçmek, sevince dünyaya koşmak... Sevince çocuk gibi yüreği elinde gezmek kurtaracaktı bizi...

Sahi Nerelere gömdük biz bu içimizdeki sevgiyi?

Sahi bu kadar gaddar ve cani ne zaman olduk?

Sahi biz ne zaman bu kadar kötü olduk?

Çocuklara sahip olduk kendimizi bulalım diye... Özü doğallık ve sevgi olan çocuklarımızı da bu hayatın hızına kinine nefretine bulaştırmayı başardık da kendi yüreğimizin sesini bir türlü duyamadık, gözümüzdeki perdeyi kaldıramadık...

Silkelenemedik kısaca...

Artık zamanı gelmedi mi?

Başımıza bela musibet gelmedikçe bakamadık dünyaya...

Biz insandık...

İnsan olmayı unuttuk.

İnsanca yaşamak, içimizdeki çocuğu kucaklamak, SEVGİ dolu çocuklar yeşertmek ve sevginin büyüleyici gücüyle dünyayı yeşertmek ümidiyle herkesin bayramını kutluyorum.

YORUM EKLE
SIRADAKİ HABER

banner128

banner124